Waarom er nooit genoeg tijd is

Ik heb altijd het gevoel dat ik ergens naar toe leef. Dat het nu even een tussenperiode is tussen wat was en wat komen gaat. Nog even geduld, nog een paar doelen behalen, en daarna heb ik weer wat meer tijd. Daarna wordt het rustiger, en wordt alles weer ‘normaal’.

Daarbij hoort ook het gevoel dat ik nooit genoeg tijd heb. Als er genoeg was, dan had ik al die kleine klusjes in het huis gedaan, dan had ik al die kleine achterstallige todo’s op het werk al af en dan had ik al die films en series al gekeken, die boeken al gelezen en die games al uitgespeeld.

Er lijken áltijd meer dingen te doen dan dat er tijd is om die dingen te doen. Zou het dan onmogelijk zijn om ooit genoeg tijd te hebben? In theorie is het heel makkelijk om genoeg tijd te hebben. Je hoeft alleen meer tijd vrij te maken, of minder dingen willen doen.

We zeggen vaak ‘ja’ tegen veel meer dingen dan nodig. Een groot huis en veel spullen kosten veel geld, waarvoor veel gewerkt moet worden. Alle entertainment kost tijd, en social media, nieuws en Reddit maken vermaak een bodemloze put. Voor mij voelt ‘genoeg tijd’ als een vakantie waarin ik kan doen wat ik wil. Maar ook dan wisselen dagen van verveling zich af met dagen dat ik het gevoel heb dat ik iets nuttigs zou moeten doen.

Teveel mogelijkheden

De jager-verzamelaars van vroeger hadden ongeveer drie uur nodig per dag om eten te verzamelen. Daarna kwam agricultuur en de industrialisering en sindsdien hebben we minder tijd dan ooit. Dat is ironisch, want beide ontwikkelingen maakten overleven exponentieel efficiënter.

Massaproductie maakte een boel tijd voor ons vrij, en daarmee meer mogelijkheden om deze te vullen. Ons leven is nu een waar buffet van mogelijkheden. Het probleem met een buffet is dat je altijd meer eet dan nodig.

Met de hoeveelheid mogelijkheden die we nu in het dagelijks leven hebben komt ook de stress van het nee zegen tegen tal van mogelijkheden. Dat is extra pijnlijk als iemand die je kent of waardeert wel bezig is met die nieuwe hobby die je zelf ook best zou willen beoefenen.

De enige manier om in dit dilemma rust te vinden, is bewust nee te zeggen tegen een deel van de mogelijkheden die je hebt. Het is een pijnlijke taak, maar als je hem vooruit blijft schuiven, dan wordt ook ‘nee’ zeggen één van die dingen waar je nooit aan toe komt.

Bron: Raptitude: Why There’s Never Enough Time